''kitap gibi''

R. Seethaler muhteşem yazıyor, Tütüncü Çırağı ile başladım bu 3. kitabım ve böyle bir yazarla tanıştığım için fevkalade memnunum... yazarın tarzı çok hoş, sakin, sessiz bir anlatımı, garip bir biçimde sizi rahatlatan bir yanı var... bu romanda da bir kafeyi, sahibini, oraya gelen mahalleliyi/müşterileri anlatıyor... ufak ufak herkesin hayatına değiniyor, anlattığı konular her zaman hoş olmasa da o rahatlık hissi hiç bozulmuyor, mutlu mesut okumaya devam ediyorsunuz... çok sevdim okuyun derim... Yazar: Robert Seethaler Çevirmen : Regaip Minareci Özgün Adı: Das Café Ohne Namen Sayfa Sayısı : 288 Basım Yılı : 2024 (2. Baskı) Yayınevi : Timaş 1966, Viyana. İkinci Dünya Savaşı’ndan yirmi yıl sonra şehir küllerinden doğarken sezonluk işçi Robert Simon da bu heyecana kapılır ve bir dükkân kiralayıp kendi kafesini açar. Ne var ki pek de sıradan bir işletme olmayacaktır burası; mekânı gündelik hayatlarının bir parçası haline getiren mahalleli ve beraberinde getirdikleri hikâyeleri, dönemi...

İtalyan polisiye edebiyatından pek fazla okumadım o yüzden bu kitap çok ilgimi çekti, üstelik 1931'de geçiyor dönemde iyi, okuyalım bakalım... döneme ağırlık vereceğini düşünmüştüm ama daha çok fonda yer alıyor (arada 1931'de geçtiğini unuttuğum anlar oldu), gerçi bu birkaç kitaplık bir serinin ilk romanı belki sonrakilerde tarihe daha çok değiniyordur... Romanın en iyi yanı Komiser Ricciardi , mükemmel bir karakter olmuş çok beğendim... polisiye konusu, cinayeti çözme becerisi, akıcılığı, merakınızı koruması vs. hepsi iyiydi ama bunlar olmasa bile sadece Komiser için de okurdum o kadar güzeldi... umarım devam kitapları da çevrilir Ricciardi'nin hayatını takip etmeye devam edebilirim... size de okuyun derim... Yazar: Maurizio De Giovanni Çevirmen : Nilay Kanarya Özgün Adı: Il senso del dolore: L’inverno del commissario Ricciardi Sayfa Sayısı : 239 Basım Yılı : 2024 Yayınevi : İletişim Acının Sessiz Çığlığı’nda Maurizio De Giovanni, Napoli’de adımladığı sokaklarda ...

İngiliz bir yazarın çok çok Amerikanvari yazılmış bir gerilim (başka isim bulamadığım için böyle yazdım öyle gerilecek bir şekilde de anlatamıyor) romanı bu, karakterlerin tamamı baştan aşağı sorunlu, olmayacak kadar tesadüf var, tüm davetliler sürekli dertlerini anlatıyorlar da anlatıyorlar daral geldi... tek iyi yanı çok kolay okunuyor hiç zamanınızı almadan bitiyor... satın almaya değmez ama benim gibi kütüphaneden filan bulursanız vakit geçirmek için okunabilir... Yazar: Lucy Foley Çevirmen : Filiz Çakır Özgün Adı: The Guest List Sayfa Sayısı : 344 Basım Yılı : 2021 Yayınevi : Epsilon The New York Tımes Gerilim Kategorisinin Çoksatanlarından Goodreads Okur Ödülü Kazananı "Agatha Christie klasiklerinin hissiyatını uyandırıyor... Karakterlerin geçmişleri hakkında ortaya öylesine atılmış gibi görünen ayrıntılara çok dikkat edin. Bunların hepsi ipucu."– The New York Times " Bu Listede Olmak Bazıları İçin Bir Ölüm Kalım Meselesi' İrlanda kıyılarındaki bir adada...

2021'de İtalyan yazar Anna Banti'nin yazdığı Artemisia romanını okumuş ve 17. yüzyıl ressamı Artemisia Gentileschi'ye (1593-1654) hayran olmuştum... bu sefer bir başka Artemisia romanına kütüphanede rastladım ve çok mutlu oldum, bakalım Fransız bir yazar nasıl anlatmış diye merak ettim ve buradayız... Her iki romanda Artemisia Gentileschi'nin hayatını anlatıyor ama daha çok tarihi kurgu olarak düşünebiliriz... R. Jamis'in romanı daha kolay okunuyor, Anna Banti daha karmaşık yazmıştı, diğer açıdan Anna Banti'de ressamı ve dönemi gözümde çok iyi canlandırabilmiştim, Jamis'de 17. yüzyılı yakalamakta zaman zaman zorlandım ki bundan çok hoşlanmıyorum o tarihi her halükarda hissetmek isterim... R. Jamis'in romanı kısa kısa bölümler halinde yazılmış her bir bölümün başında kısa cümleler var, kimi ressamların sözleri, kimi tecavüz davasının tutanaklarından kesitler, kimi Artemisia'nın yazdığı mektuplardan bölümler, kimi aile fertlerinin sözlerinden oluşu...

Roy Jacobsen'in Görülmeyenler , Beyaz Deniz ve Rigel'ın Gözleri olarak devam eden kitapları meğerse dörtlemeymiş, sonuncu kitapta Yalnız Bir Anne... görür görmez aldım okuyup bitirdikten sonra da Jacobsen'i kaybettiğimize bir kez daha üzüldüm Ingrid'in serisine devam edemeyecek olması, başka başka kitaplar yazamayacak olması çok üzücü... Bir önceki romanda Ingrid kızının babasını arayıp sonuç alamasa da Barrøy Adası onu bekliyor, dönüp dolaşıp adasına dönüyor... bu romanda aradan beş yıl geçmiş hala savaşın izleri hissediliyor, yoksulluk ve güç koşullar devam ediyor ama Ingrid adasında kızı, halası, kuzenleri, onların eşleri ve çocukları ile yaşamaya devam ediyor... ailenin direği konumunda, yine balıkçılık ile geçiniyorlar, biraz ekim yapıyorlar koyun besliyorlar ve hayat devam ediyor... Bu roman bana ilk kitap Görülmeyenler'in tadını verdi çok çok sevdim, elinizden bırakamadan okuyacağınız bir roman ama ben bitmesin diye azar azar okudum:) kaçırmayın okuyun...

J. Marías Yarinki Yüzün serisini 2002-2007 arasında yazmış, Berta Isla'yı ise 2017'de, sanki devamı gibi gözükse de üçleme de Berta Isla da hemen hemen aynı dönemi ve savaş sonrası İngiliz gizli servisleriyle ilintili bir hikaye anlatıyor... Üçlemede Jamie Deza insanların davranışları yorumluyor hangi yönde hareket edeceklerini öngörüyordu, Berta Isla'da ise Tomás Nevinson; adı sanı, nereye bağlı olduğu, ne yaptığı bilinmeyen bir İngiliz gizli servisinde (amiri yine Tupra) bilfiil çalışıyor... bu casusluk faaliyetine seçilmesinin sebebi olağanüstü dil yeteneği oluyor, hem bir çok dili konuşabiliyor, hem de her türlü lehçeyi/aksanı kusursuz taklit edebiliyor... Romanın büyük bölümü Nevinson'un karısı Berta Isla'nın ağzından anlatılıyor, bir kısmını da Tomás anlatıyor... Tomás Nevinson kendi isteğiyle gizli servise girmiyor, başına gelen büyük bir olayla mecburen bu faaliyete dahil oluyor, karısı da dahil hiç kimseye bir şey anlatamıyor ikili garip bir hayatı sürd...