''kitap gibi''

Atiq Rahimi Kabil doğumlu bir yazar, Afganistan-Sovyetler Birliği savaşı sırasında ülkeden ayrılıyor, 1984 yılından bu yana Fransa’da yaşıyor... ‘’Sabır Taşı’’ romanı ile 2008 yılında ‘’Goncourt’’ ödülünü alan yazar, bu hikayede ülkesindeki cehennemi bir kadının gözünden inanılmaz bir biçimde anlatıyor... biz Doğu toplumları kadını baskılayarak, birey olarak saymayarak kendi kendimizi imha ediyoruz aslında... çünkü kadının açmazı dönüp dolaşıp erkeğinde sorununun başlıca kaynağı oluyor... Afgan romanları hep çok çarpıcı oluyor, bu hikaye de öyle... tüm konu bir odada komaya girmiş kocasının başucunda bekleyen kadının hayatı boyunca biriktirdiği sırlarını öfkeyle kocasına anlatmasıyla geçiyor... daha önce doğru düzgün hiç konuşmamış olan karı koca bir monolog şeklinde olsa da konuşmuş oluyorlar bir şekilde... ve kadın kocasını sabır taşı yerine koyuyor, anlattıkça anlatıyor ve ferahlıyor... ülkenin durumu, devam eden savaşta bu öykünün cabası... Çok etkileyici bir roman bu, kaç...

K. Hosseini’nin ilk iki kitabı ‘’Uçurtma Avcısı’’ ve ‘’Bin Muhteşem Güneş’’ i dünyadaki birçok kişi gibi bende okudum... ve herkes gibi hem çok sevdim hem de çok etkilendim... bu iki kitaptan sonra -epeyce zaman geçmesine karşın- devamı gelmeyince Hosseini’nin ülkesinde yaşanan ''drama'' dikkat çekmek için bu iki kitabı yazdığını (ki kendisi bir doktor ve asıl mesleği yazarlık değil) dolayısıyla başka bir kitap yazmayacağını düşünüyordum ki yeni kitabıyla karşılaştım... ilk iki kitap o kadar harikaydı ki bu kitabı da hemen aldım ama aklımdan geçen ilk düşünce, bu diğerleri kadar iyi değildir, hatta kötüdür oldu... olumsuz düşünmemdeki sebep, genelde iyi kitapların devamı pek başarılı olmuyor hatta iddialı bir laf olacak ama birçok yazar bir tane iyi kitap yazıyor sonrakiler idare ediyor... üstelik birde en iyi kitabını yazarlık hayatının başında yazdıysa durum daha da zorlaşıyor... Bu uzun girişten sonra kitaba gelirsek; evet diğerleri gibi harika değil belki ama ...