''kitap gibi''

Şimdi geldik benim için gizem niteliğini hala koruyan Gonçalo M. Tavares'e; hem yazarı pek sevemiyorum, hem de dilimize çevrilen bütün kitaplarını sektirmeden okuyorum ve bu durumu bir türlü anlamlandıramıyorum... ki bu neredeyse hiç başıma gelmez daha ilk cümlelerden yazarı/kitabı sevip/sevmediğime karar veririm ve sevmezsem de devam etmem... ama Tavares'te öyle olmuyor, bu 5. kitap ve hala karar veremedim, eğer okumazsam da çok önemli bir şeyler kaçıracakmışım hissine kapılıyorum ve yayımlanır yayımlanmaz okumaya koyuluyorum... durum ila nihaye böyle devam edecek gibi... Gelelim romana; başlangıçta Down sendromlu kaybolmuş küçük bir kızın babasını aramasıyla başlıyor, Marius, Hanna'nın babasını bulmak için etraftaki herkese soruyor, Hanna'yı bu tip çocuklara eğitim veren bir kaç okula götürüyor ama kimse onu tanımıyor ve Hanna babasının Berlin'de olduğunu söylediği için birlikte Berlin'e gidiyorlar... başlangıç Down sendromunun özelliklerine yoğunlaşmış ...

José Saramago 'dan ilk olarak Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş 'u okudum, hemen arkasından da Körlük romanını aldım, yaklaşık altı yıldır kitaplığımda bekliyor ancak sıra geldi... geldi gelmesine de bu kadar kötü bir zamanlama olabilir, distopik bir konu zaten insanı zorluyor, birde karantina mevzuu tuz biber oldu... Zamanlamada hata yapsam da romanı beğendim, çok başarılıydı... aşağıdan da görüleceği üzere insanlar peşi sıra kör olmaya başlıyor, önce bu salgını önleriz düşüncesiyle insanları hastahane ve benzeri yerlerde karantinaya alıyorlar ve kaderlerine terk ediyorlar... yazar insanın özünün kötülüğünü, sistemin çarpıklığını ve aslında normal halde de hepimizin kör olduğunu çarpıcı bir şekilde anlatıyor... karantina bölümleri çok rahatsız ediciydi ama roman iyi, anlatımı (karakterlerinin isimsiz olması) yine çok değişik ve güzeldi, kaçırmayın okuyun derim...  Yazar: José Saramago Çevirmen : Aykut Derman Özgün Adı: Ensaio sobre a cegueira Sayfa Sayısı: 368 Basım Yılı : 2...

Portekiz'li yazar Tavares'in dilimize çevrilen kitapları hakkında ayrıntılı bir açıklamayı Teknik Çağında Dua Etmeyi Öğrenmek romanının yorumunda yazmıştım oradan bakabilirsiniz... bu seferki kitabı bitirdikten sonra da yazarda beni çeken nedir, hala neden okumaya devam ediyorum sorularının cevabını bulamadım ama zaten yazarın tüm kitaplarını da okumuş bulunuyorum... Bu romanda Joseph Walser'in ve Klaus Klump'un aynı yer ve savaş sırasındaki varoluş sorunlarını (durumlarını) okuyoruz, anlayabildiğim haliyle böyle... fakat bu kitaptan da hoşlandığım ve ne anlatmak istediğini tam manasıyla anladığım söylenemez... Sonuç olarak bu kitabı sevmedim ama yazarı denemek istiyorsanız Teknik Çağında Dua Etmeyi Öğrenmek'i (biraz da Kudüs'ü) önerebilirim... Diğer Kitaplar: Kudüs Teknik Çağında Dua Etmeyi Öğrenmek Beyefendiler Yazar: Gonçalo M. Tavares Çevirmen : İpek Gürsoy Kutluyüksel Özgün Adı: Um Homem: Klaus Klump &  A Máquina de...

Gonçalo M. Tavares'in dilimize çevrilmiş 4 tane kitabı var ben üçünü okumuş bulunuyorum... bu romana kadar yazarla aramda garip bir ilişki vardı hem pek sevemiyorum (ilk kitap Kudüs 'ü sonunda sevmiştim, ikinci kitap Beyefendiler 'i ise sevmemiştim) hem de kendimi okumaktan alıkoyamıyorum, yazarda beni çeken bir yan var ama tam olarak saptayamıyorum... bu kitap olayı netleştirmeme yardımcı oldu...  Önce yayınevinden başlayayım; Kırmızı Kedi önce Krallık dörtlemesinin (1- Bir Adam: Klaus Klump , 2- Joseph Walser'in Makinesi, 3-Kudüs, 4-Teknik Çağında Dua Etmeyi Öğrenmek ) üçüncü kitabı Kudüs'ü yayımladı, sonra bağımsız bir kitap olan Beyefendiler'i bastı, sonra dörtlemenin ilk iki kitabını tek kitap olarak yayımladı, sonrasında da bu dördüncü kitabı çıkardı, üstelik de bu kitapların dörtleme olduğunu hiçbir yerde belirtmedi... ben bu detayları SabitFikir'de Ömer Türkeş'in yazısından öğrendim... gerçi klasik bir seri değil, anafikir bağlamında ...

Şimdi nereden başlasam nasıl anlatsam? bilemiyorum... Tavares, Portekiz edebiyatının önemli, genç ve üretken yazarlarından, yirmiyi aşkın kitabı, çok sayıda ödülü var... başta Saramago olmak üzere bu işin duayenlerinden övgü üzerine övgü alıyor, yakın zamanda Nobel ödülünü alacağından bahsediliyor ve ‘’Portekizli Kafka’’ diye adlandırılıyor... ben de kolay yolu seçerek eh işte biraz karmaşık, uçuk kaçık yazıyor ama bu kadar da olur o kadar övgüyü boşa almıyor ya deyip işin içinden çıkabilirim... ama olay şu ki öyle hissetmiyorum... İki yıl önce ‘’ Kudüs ’’ romanını okumuştum tek kelime ile ‘’deliliği’’ anlatıyordu... okurken uzun süre konsantre olamamış ama sonuna geldiğinde ne güzel okuyordum niye bitti şimdi diye düşünmüştüm... insanı iki arada bir derede bırakan bir romandı, yazarın olağanüstü hayal gücü ve zeka dolu yeteneği fazlasıyla belliydi ama yine de başka bir kitabını okumam diye düşünmüştüm... bu seferki romanı görünce de ilgimi çekti ama önce cesaret edemedim fakat b...

Bu okuduğum ilk Saramago romanı ve çok beğendim... Öncelikle dili çok güzel, mizahi bir anlatımı var... ince ince bir alaydan herkes, her olgu payını alıyor... konu ölüm olunca da bu daha enteresan bir hal alıyor... yazılış olarak dikkati çeken bir diğer yön ise konuşma bölümlerinin belirtilmemiş olmasıydı... kitabı şöyle bir karıştırdığınızda bu romanda hiç konuşma yok galiba diye düşünüyorsunuz ne bir paragraf ne de tırnak içine alınmış cümleler var... tüm konuşmalar metin içinde yer alıyor ve zor bir stil olmasına rağmen ben çok rahat okudum hatta çok değişik geldi... Konu bir yılbaşı günü artık kimsenin ölmemesi ile başlıyor, ilk başta bir mucize gibi görülse de olayın vahameti sonra ortaya çıkıyor... hızla artan yaşlı, ağır hasta, koma halindeki insanları nereye sığdırabileceklerini şaşırıyorlar... devlet, kilise, hayat sigorta şirketleri, ülkenin emeklilik sistemi, hastahaneler, yaşlı bakımevleri, cenaze hizmetlerinde çalışanlar olmak üzere herkesten itirazlar yükselmeye baş...

Toplumsal delilik ile bireysel deliliği anlatan bir roman bu... karakterlerin biri hariç tamamı delilerden oluşuyor... tek akıllı gibi görünen karakter  ise toplumların birbirlerine sebepsiz yere uyguladıkları eziyetlerin tarihini araştırıyor ve geleceğe yönelik bir grafik oluşturmak istiyor... hepsinin yolu bir şekilde kesişiyor ve hikaye devam ediyor.... Ben genelde bu tip konuları severim ama bu romanda ilk 40-50 sayfa bir türlü konsantre olamadım çok karmaşık ve anlaşılmaz geldi (yazarın çok özgün bir anlatımı var bununda etkisi oldu sanırım) sonrasında yavaş yavaş alışmaya başladım, son sayfaya geldiğimde kitabı beğenmiştim ve bundan sonra keşke 200-300 sayfa daha olsaydı diye düşündüm...  kitabın arka kapağı çok iyi açıklıyor,  bu hakikaten kara bir kitap o yüzden zor adapte oluyorsunuz zaman zaman kendinizi rahatsız hissediyorsunuz ama bitirdiğimde okuduğuma değdi diye düşündüm... Özellikle toplumsal delilik ile ilgili saptamaları ve bireysel davranışlarımızı...